You’ll never run out of wishes; so just wish!

gözyaşı olmadan yazı olmazmış  

donup kalmışken tüm duygular, gözyaşı akmazmış 

korku sarmışken bedeni, başka duygu yaşanmazmış

yapayalnızken yağmur ortasında, en yiğidi bile korkarmış

sığmayınca kimse bu sevgiye, yalnızlık kaçınılmazmış.

Nefes almak zor bugün

Gözlerim kapkaranlık

Her yerde senin yüzün

Ağlıyor kalabalık

saat kaç ki acaba?

saat bizi dört geçiyor.

saat bize çok var.

saat durmuş.

ben ise devam ediyorum.

yalnız.

Sen olsam

Beni sevsem.

Düş olsam

Rengarenk.

Ateş olsam

Her yanını sarmış.

Su olsam

Hayat versem sana.

Masal olsam

Anlatsan beni.

Oyun olsam

Kaybolsan içimde.

Öyle içimdesin ki

Bir o kadar da uzak.

Sensizlikten erirken

Büyüyorum seninle.

Öyle sensizim ki

Bir o kadar da hapsolmuş.

Zincirleri kırarken

Ölüyorum hayalinle.

Abartmayı severiz çoğumuz.  Aşkı abartırız bazen.  Dört bir yanımız alev almıştır.  Durmuştur yelkovan.  Ruhumuz akrebe teslim olmuştur.   Karışmıştır rüyayla gerçek.  İsteriz sadece, ne olduğunu bilmeden. 

Nefreti abartırız bazen.  Diken olur tüylerimiz, tahammül edemeyiz.  Bir köşeden seyrederiz kararmış gözlerle.  Kendimize yenik düşeriz.  Canımızı yakmakta buluruz tek çıkış yolunu, sebebini bilmeden.

Bazense iç içe girmiştir aşkla nefret.  Böylesi hepsinden beter…  Onu ararken gözlerimiz, adımlarımız gider geriye.  Çaresizlikten katili oluruz ruhumuzun.  Daralır nefesimiz;  bedenimiz dar gelir.  Silemeyiz bizi her gün biraz daha çürüten düşünceleri.  Akarken gözyaşlarımız, yüzümüzde hep o gülümseme.  Suçlu hissederiz bu sefer, nasıl aklanacağımızı bilmeden.

Özlem kaldı bir de geriye.  Belki de en çekilmezi.  Söz vermiştir biri, döneceğine.  Her gün baştan sayarız geriye.  Elimizde bir tomar mektup…   Hayallerde yaşamaya başlarız.  Uyanmak istemeyiz günlerce.  Onsuz olmaz sanırız, yalnızlık nedir bilmeden.

Abartmasak, anlatmasak, hayal kurmasak… Ağlamasak gülerken… Durmasa zaman hiç… Tadı tuzu olmaz ki böyle hayatın.  Teslim olmalısın duygularına kimi zaman.  Bırakmalısın kendini ruhunun rüzgarına.  Doyasıya akıtmalısın gözyaşlarını.  Kahkahalarından uyanmalı yan komşu.  Gözlerinden okunmalı çaresizliğin.  Aşkın destan olmalı.  Kaybolmalısın hayallerde.   Açtığında gözlerini yeniden başlamalısın saymaya.   Çünkü doyasıya yaşamalısın her anı.

Körebe hayatlar

Yerden yüksek korkular

Aylık hevesler

Don ateş tutkular

Birdir bir adımlar

Peki ya çocukluğum?

Bekledim durdum

Hüznümde huzur buldum

Ben, bonkör sevgili.

Yarınım kalmadı

Sensizlik yaraladı

Ayrılık, tokat gibi.

Dalganda boğuldum

Unuturken yoruldum

Sen, nankör Hayali.

Sen aşktın

Bense aşık

Bu kadar yaralar mı her aşk

Hep ağlar mı aşıklar

Böyle mi bitmeli bu masal?